ત્રીજો અધ્યાય

૬-સમુદ્ર પણ પ્રલય સમયે પોતાની મર્યાદા તોડી કીનારા ઓળગી ને વિનાશ કરે છે, પરંતુ સજ્જન વ્યક્તિ પ્રલય સમાન ભયંકર મુશકેલી કે દુઃખોમાં પણ પોતાની મર્યાદામાં જ રહે છે.

૭- મૂર્ખ વ્યક્તિને બે પગ વાળા પશુ સમજીને ત્યાગ કરવામાં જ ભલાઈ છે. કેમ કે તેમની વાણી સામેની વ્યક્તિનાં હ્રદયમાં કાંટાની જેમ ખૂંચે છે.

૮- સુંદર,યુવાન, ઉચ્ચ કુળમાં જન્મેલ વિદ્યાવગરનો મનુષ્ય સુગંધ વિનાના કેસુડાના ફૂલ જેમ માત્ર શોભે છે.

૯- કોયલનું સૌંદર્ય તેના સ્વરમાં, સ્ત્રીનું સૌંદર્ય તેની પતિવ્રતામાં, કદરૂપા લોકોનું સૌંદર્ય તેમની વિદ્યામાં અને તપસ્વીઓનું સૌંદર્ય તેમની ક્ષમામાં હોય છે.

૧૦- કુળનું રક્ષણ કરવા વ્યક્તિનો, ગામનું રક્ષણ કરવા કુળનો અને જનપદનાં રક્ષણ માટે ગામનો ત્યાગ કરવામાં જ ભલાઈ છે. તેજ રીતે આત્માના રક્ષણ માટે અને ઉન્નતી માટે સંસારનો ત્યાગ કરી દેવો  જોઈએ.

Advertisements

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s